ZERGATIK HAINBESTE KRITIKA ERLIJIOARI ETA ELIZARI?

Nire ustez, fanatismoak batzuetan sektario izatera garamatza, eta zerbait esateagatik, besterik gabe, kritika egitera.

Kritika ezkorrak ugaritu egin dira erlijioaren aurka orokorrean eta Elizaren kontra bereziki. Hainbat arrazoi aipatzen da horretarako. Hona hemen batzuk:

1. Presentzia handia izan dute Elizak eta erlijioak gure gizarte eta pertsonen bizitzan. Hortik, erlijio eta Elizarekin zerikusia duen guztiaren aurkako erreakzio faseak pasa beharra dator gizarte honek bizi duen sekularizazio prozesuaren barruan.

2. Estima gutxi dute erakundeek gaur egun gure gizartean. Eta Elizak izan du, eta badu oraindik ere, bere dimentsio instituzionala, handia gainera. Hau arrazoia da, Elizarekin loturiko gauza guztiek hain estimu gutxi izateko. Horretatik salbu gelditzen dira gizarte lanetan aritzen diren pertsonak; hala nola misiolariak, garapenaren aldeko lanean dabiltzanak, gizartetik baztertutakoen alde, eta abar, ari direnak. Erakunde kutsu gutxien erakusten duten eliz presentziak hain zuzen.

3. Elizak eskaini duen guztian itzal handia izan dute dogmak, moralak eta errituak. Horrek esan nahi du autoritarismo nahiko handia erabili duela bere aldetik. Bestalde, gizabanakoaren askatasunaren balioa azpimarratzen du gaurko gizarteak. Beraz, askatasunaren kontrakotzat jotzen da aurreko guztia.

4. …

Egoera honen aurrean, ondorengo muturreko bi jarreretatik bat hartzeko arriskuan aurkitzen gara fededun eta eliztarrok:

- “inguraturik gauzkaten etsaiei” aurre egingo dion defentsa gogorra, esku artean dauzkagun baliabide guztiak erabiliz. Honek dakarren arrisku latza: ghetto fundamentalista bihurtzekoa.

- edo bestela “gaurkotasunari” lotzea, giroan dabilen kulturaren zurrunbiloan geure burua desegiteko arriskuarekin, eta geure nortasuna galtzea.

Ez da batere erosoa dagokigun garai hau bizitzea. Baina sasoi egokia da, gure fedea garbitzeko eta Jesus gure Jaunaren jarraipena egiaztatzeko.