Kontrajarriak diren bi modu daude bizitzaren aurrean kokatzeko. Bizitzaren aurrean jo dezakegu zabaltzera edo itxita gelditzera. Bizitza osoan bizi ditugu bi joera horiek, eta bizitzarekin zerikusia duen gauza asko hortik pasatzen da.

Adibidez, seme-alabak bizi ditzakegu eskubide gisa nahiz opari gisa. Beroriek nola hezi planteatzen dugunean, eman diezaiokegu lehentasuna prudentziari, arretari, hezi ditzakegu ezerk molesta ez ditzan, ezerk minik eman ez diezaien, sar diezaiekegu buruan geure beldurra. Edo alderantziz ireki ditzakegu mundura, geure etxetik harat ikusten ausartzera, minik eta sufrimendurik ezkutatzen ez diegularik, eta errealitatearen aniztasunera irekitzen ditugula. Eta hautapen honen arabera egingo diote aurre, neurri handian, beren bizitzari.
Bizitzari eskatzen diogunak zerikusi handia dauka irekitzeko edo ixteko aukera egitearekin. Aukera dezakegu ez sufritzea, eta horrek zerikusia du ez sentitzearekin, ez ikustearekin, ez bizitzearekin. Aukera dezakegu eroso eta egoki jartzea halako konfort batean, halako ziurtasun sentsazioan, halako norberekerian, eta horrek geure buruan eta hurbilekoengan zentratzera garamatza, geure interesa geure bizitzaren zentro eginez. Gu geu konturatu gabe, egoismoak bere boterea ezartzen du eta gure bizitza murriztuta gelditzen da. Aukera horrek berekin darama ixtea, tolestatzea, estutzea, moztea.
Gure esku dago, nolabait, bizitzara irekitzea: besteengana irekitzea, ditugun interes eta indarrak geure etxeko ateetatik harat erabiltzea, dugun eskubidean soilik ez pentsatzea, ezpada inguratzen gaituen injustiziari adi begiratzea, besteen alde sufritzeko prest egotea, geure indar eta ahalmenak eta are ondasunak partekatu ahal izatea, geuretik pixka bat besteengan eta besteentzat uztera, besteen minagatik sufritzea. Tagorek esaten digu: “Bizitza eman egiten zaigu, eta geure burua emanez merezi dugu bera”. Bizitza horrela onartzearekin, beraren aurrean gu geu horrela jartzearekin, du