Eguneroko gorabeheretan, familiako hausturetan, nazioak zatitzen dituzten gatazketan ez dago ezer, zauri eta zapalkuntzen oroipena baino iraunkorragorik. Gorde egiten ditugu zapalkuntza guztiak eta beraiei lotuak gelditzen gara, geurongan erresumina eta iraina pilatuz.

Barkamena eskatzeak ez du kentzen egindako kaltea, baina ondorio garbitzaile eta aldatzailea du, bai kaltea eragin zuenaren eta bai jasan zuenaren barne-barnean. Barkatzeak gorrotoaren eta haserrearen kateetatik askatzen gaitu, pertsonak duen alderik onenarekin komunikazioan jartzen, eta erresuminaren, laidoaren eta gorrotoaren zama astunetik libratzen. Barkatzeak lagundu egiten du zauriak sendatzen, biktima-sentimendua gainditzen eta norbere bizitza eraikiz berregiten. Pertsona-mailan, barkamena eskatzeak eta emateak ondorio garbitzaile eta askatzailea du; elkarte mailan, berriz, ondorio eraikitzaile eta baketzailea. Barkatzeak, errespetuan eta elkar onarpenean oinarritutako orainaldi eta etorkizun eraikitzailea sortzen du.
Milango gotzain Anbrosio doneak esan zuen IV. mendean: “Egin lehenik zeuongan bake-lana, horrela, zeuok baketuak egonik, besteei bakea eman diezaiezuen”. Gizarte berradiskidetu bat eragin ahal izateko, gutako bakoitzak lehenik bere baitan hasi behar du bake-lana. Utziezinezko betebeharra da barkamena bakea egiteko, baina aldi berean borondatezkoa.
Baina barkatzea ez da erraza. Sufrimendua eta umiliazioa handiak eta mingarriak direnean, zaila egiten da barkatzea. Barkamen-ekintza txikiek irakats diezagukete bidea. Barkatu ezin dugunean, lagungarri dugu zenbat aldiz barkatu behar izan diguten gogoratzea. Gure bihotz kaskarraz asko zekien Frantziskok esaten digu: etsaiak maitatu ezin ditugunean, gutxienik ez diezaiegula gaitzik gaitz orde itzuli. Gehiago egin ezin dugula sentitzen dugunean, soilik geure ezina Jainkoaren eskuetan uztea gelditzen zaigu, eta elkarren alde otoitz egitea, horrela nolabait bakearen zerbitzari izan gaitezen.